PHYGITAL

Ekranı Bırakmak Değil, Ekranı Doğru Yere Koymak

Fiziksel deneyim ile dijital dünyanın öğrenmede nasıl bir araya gelebileceğini keşfedin.

Ekran Gerçekten Sorun mu?

Tabletler, telefonlar, dijital oyunlar ve videolar artık çocukların dünyasının doğal bir parçası.

Bu nedenle çocukların teknolojiyle ilişkisini yalnızca “ekran süresi” üzerinden değerlendirmek çoğu zaman yeterli değil.

Belki de sormamız gereken soru yalnızca “Çocuk ekranda ne kadar zaman geçiriyor?” değil.

“Çocuk ekranda ne yapıyor ve bu deneyim gerçek hayatla nasıl bağlantı kuruyor?”

Çünkü ekran yalnızca tüketilen bir alan olmak zorunda değil. Doğru tasarlandığında merakın başladığı, bir hikâyenin devam ettiği veya fiziksel dünyada yapılan bir deneyimin genişlediği bir araç olabilir.

Fiziksel Dünya Hâlâ Vazgeçilmez

Bir çocuğun gerçek bir malzemeye dokunması ile ekranda o malzemenin görüntüsüne dokunması aynı deneyim değildir.

Gerçek dünyada çocuk dokuyu hisseder. Bir parçanın direncini fark eder. İpi geçirirken elini ayarlar. Bir şeyi birleştirmek için iki elini birlikte kullanır.

Bazen başaramaz.

Yeniden dener.

İşte bütün bunlar öğrenmenin parçasıdır.

Bu nedenle dijital deneyimin fiziksel deneyimin yerini tamamen alması yerine, onu desteklemesi çok daha anlamlı olabilir.

Peki Phygital Ne Demek?

Phygital, “physical” ve “digital” kelimelerinin birleşiminden doğan bir kavramdır.

En basit haliyle fiziksel dünya ile dijital dünyanın birbirinden kopuk değil, birbirini tamamlayan tek bir deneyimin parçaları olarak tasarlanmasını ifade eder.

Bir çocuk önce gerçek dünyada bir şey üretebilir.

Dokunabilir.

Birleştirebilir.

Deneyebilir.

Oynayabilir.

Daha sonra aynı deneyim dijital dünyada bir hikâyeye, animasyona, oyuna veya yeni bir keşfe dönüşebilir.

Böylece ekran deneyimin sonu değil, başka bir öğrenme katmanının başlangıcı olur.

Tüketen Çocuktan Üreten Çocuğa

Dijital dünyada çocukların karşısına çıkan içeriklerin önemli bir bölümü hazırdır.

Video oynar. Oyun başlar. Karakter hareket eder. Bir sonraki içerik gelir.

Çocuk çoğu zaman kendisine sunulan dünyanın izleyicisi veya kullanıcısıdır.

Oysa fiziksel üretim sürece başka bir şey ekler:

Çocuğun kendisini.

Kendi yaptığı bir nesnenin dijital dünyada karşılık bulması, kendi seçiminin hikâyeyi değiştirmesi veya fiziksel bir etkinliğin dijital bir macerayı başlatması çocuğu yalnızca içerik tüketen konumdan çıkarabilir.

Artık karşısındaki dünyaya sadece bakmaz.

O dünyanın oluşmasına katılır.

Ekran ile Gerçek Hayat Arasında Bir Köprü

Bir düşünelim.

Çocuk kendi elleriyle bir karakter oluşturuyor.

Parçalarını birleştiriyor, bağcıklarını bağlıyor ve ona kendi küçük detaylarını ekliyor.

Sonra yaptığı karakter dijital bir hikâyede karşısına çıkıyor.

Belki yeni bir göreve başlıyor.

Belki çocuk fiziksel dünyada gerçekleştirdiği bir etkinliğin sonucunu dijital dünyada keşfediyor.

Böyle bir deneyimde fiziksel ve dijital dünya birbirinin rakibi değildir.

Birbirinin devamıdır.

Rotikit'in Phygital Dünyası

Rotikit'te hayal ettiğimiz dijital dünya tam olarak bu noktadan başlıyor.

Çocuğu fiziksel dünyadan koparan bir ekran deneyimi yerine, gerçek dünyada yaptığı üretimi ve keşfi genişleten bir dijital deneyim.

Önce dokunsun.

Önce yapsın.

Önce denesin.

Sonra hikâye devam etsin.

Rotikit'in fiziksel dünyasında başlayan bir macera; zamanla animasyonlar, eğitici ve etkileşimli oyunlar ve farklı dijital deneyimlerle genişleyebilir.

Ama başlangıç noktası değişmez:

Çocuk yalnızca izleyen değil, deneyimin bir parçasıdır.

Teknolojiden Kaçmak Değil, Teknolojiyi Doğru Yere Koymak

Çocukların büyüyeceği dünya dijital olacak.

Bu nedenle onları teknolojiden tamamen uzaklaştırmaya çalışmak yerine teknolojiyle nasıl bir ilişki kuracaklarını düşünmek daha anlamlı.

Teknoloji çocuğun yerine yapan mı olacak?

Yoksa çocuğun yaptığı şeyi geliştiren, merakını artıran ve yeni keşiflere götüren bir araç mı?

Rotikit'in cevabı ikincisi.

Çünkü biz fiziksel dünya ile dijital dünya arasında seçim yapmak zorunda olduğumuza inanmıyoruz.

Çocuk dokunabilir ve keşfedebilir.

Üretebilir ve oynayabilir.

Gerçek dünyada başlayıp dijital dünyada devam edebilir.

Belki de mesele ekranı hayatımızdan çıkarmak değil.

Ekranı doğru yere koymak.